Andrey Kiritchenko est ici assez éloigné de son True Delusion. Il tente de rester sur un style ambient, mais les sources sonores fourmillantes de Courtis procurent une certaine complexité à ses titres, flirtant même avec le bruitisme. Mélodies minimales et métalliques, ajout d'une guitare, impression de chaos, voire même de fouillis entre deux accalmies. De la même façon, The Moglass rajoute voix, guitare et clavier aux sources sonores de Courtis. La volonté du groupe est certainement très différente de celle de Kiritchenko, mais le résultat nous apparaît tout de suite mieux maîtrisé. Drones sombres, égrenage de guitare post-rock, timide mélodie électronique, le premier titre est un petit bijou d'ambient sombre et mélodique. Le deuxième morceau opère dans un tout autre registre, misant tout sur l'improvisation, très free, dense, kaléidoscopique. Le dernier titre semble être une synthèse des deux, pour un résultat à situer entre ambient et psychédélisme à la Acid Mothers Temple. Il sera intéressant de voir ce que produit l'Argentin en retour. On retrouve sa patte avec un son globalement assez dur, quelques esquisses mélodiques lorsqu'il réutilise les guitares de The Moglass, une ambient foisonnante et féerique, ou un véritable kaléidoscope sonore. Légèrement plus calme quand il travaille à partir des sons de Kiritchenko, cette dernière partie s'avère très expérimentale.

Difficile à appréhender de part la composition même du disque et sa musique à la fois dense et sans véritable direction, cette collaboration est à réserver aux plus curieux, amateurs d'improvisations et collages sonores. Pour découvrir ces trois excellents artistes, on conseillera avant tout leurs travaux solos.

Fabrice Allard
le 04/12/2006

Na tej płycie (wymieniam, tak jak leci tracklista) Kiritchenko używał dźwięków Anly Courtisa, dołożył gitarę, nagrania terenowe (bardzo subtelne), również niezidentyfikowane "objects". Pierwsze trzy utwory mile wprowadzają w nastrój, jest w nich wiele umiejętnie rozłożonych szczegółów. A.K. trochę mniej liryczny niż na "True Delusion" (zwłaszcza drugi kawałek – pod koniec analogowe piski tworzą powidoki ‘noise’u’), ale wciąż jest w tym specyficzna, lekko "kosmiczna" aura. Następne trzy kompozycje należą do The Moglass – oni w materiał od Courtisa wmieszali syntezator (znów zapewne coś bardzo retro), gitarę, również głos. Piątka to jest dla mnie najmocniejszy moment w całości – wokal rozprzestrzeniony efektami, lekko bełkotliwy, ale jednocześnie natchniony, profetyczny. Ostatnie pięć tracków okupuje wcześniejszy dostawca materiału – tym razem on korzysta z tego, co zaoferowało mu The Moglass (3 utwory) i szef Nexsoundu. Moim zdaniem dużym błędem było umieszczenie nagrań Courtisa bazujących na Moglass, zaraz po ich kawałkach. Twórca nie pokazał ich muzyki w jakimś nowym kontekście, podrasował ją jedynie. Dźwięków jest więcej, brzmienie jest mocniejsze, pełniejsze, ale aż do granic percepcji. Po kilku minutach robi się z tego szarobura plama, całość staje się okropnie monotonna, elementy taplają się w bajorku Courtisowych zabiegów – aż każdy traci urok, znaczenie.

Tak więc te nagrania przykrzą się najbardziej, szczególnie, że Moglass w poprzednich trackach zaprezentowało podobną stylistykę, ale przy okazji pewną fantazję i rozsądek w "gmatwaniu" dźwięków. Wieńczące album utwory są całkiem dobre, szkoda tylko, że ostatni zostaje przerwany w momencie, gdy właśnie mogło zacząć się dziać coś ciekawszego (tam się wkradają jakieś ciekawe konstrukcje, a tymczasem 3 minuta, sekund trochę i myk w ciszę). Wiem, że Courtis ma różne muzyczne pomysły, szkoda, że nie rzucił czegoś na miarę (i w stylu) ciekawej epki „Harmonica f’ever”. Dokonania na albumie Nexsoundu idą raczej w stronę "Kokura" – nagranego razem z Makoto Kawabatą i Rokugenkinem.

Album nie zbyt dobry, ale też nie spisywałbym go na straty. Ma kilka ciekawszych momentów, choć czas trwania (blisko 70 minut) powoduje, że trudno wysłuchać go od początku do końca. Nieźle się do niego wracam od czasu do czasu, próbując gryźć drobnymi kęsami.
Piotr Tkacz